Als de rook is opgetrokken…

Martin Doeswijk

Onlangs is bij mij thuis een laadpunt geplaatst voor een elektrische auto. Sinds kort rijden we bij Tauw in elektrische auto’s. Het is één van de stappen in onze bijdrage aan een duurzame leefomgeving. In deze blog beschrijf ik de ‘schat’ die ik vond nadat de spreekwoordelijke rook, ontstaan bij het plaatsen van het laadpunt, was opgetrokken.

Dit waargebeurde verhaal is niet bedoeld om bepaalde beroepsgroepen te diskwalificeren. Noch heb ik de illusie dat het mij of Tauw niet kan overkomen. Wel wil ik graag laten zien dat dit voorval voor veel meer staat. Als we in staat zijn deze schat uit te pakken, is het verbeterpotentieel immens!

Het Project

HET PROJECT bestaat uit het plaatsen van een laadpunt, het graven van een sleuf om het laadpunt aan te kunnen sluiten in de meterkast en het verzwaren van de stroom.

De planning begon voorspoedig. Een schouwer kwam in december 2017 de situatie opnemen om ervoor te zorgen dat de laadpaal op tijd en op de juiste plek zou komen.

Er bleek een relevant onderdeel te missen en een herziene offerte was nodig om opdracht te kunnen geven en het werk een aantal weken later in te kunnen plannen. Voor de verzwaring van onze stroomvoorziening kwam een tweede schouwer van de netbeheerder. Deze constateerde hetzelfde missende relevante onderdeel en zou zorgen dat dat meteen in orde werd gemaakt.

Blij was ik met de werkvoorbereider die enkele dagen voor aanvang belde om het werk samen even door te nemen. De verwarring sloeg toe, toen ik kort hierop gebeld werd door een andere werkvoorbereider dat het werk niet door kon gaan. Niet veel later volgde het bericht dat HET PROJECT toch gewoon doorgang zou vinden op de afgesproken dag.

Dag 1

Om stipt 08.00 uur reden drie mannen ons erf op. Verse koffie was welkom, want ze hadden alle drie er een drie uur durende rit uit Limburg met de eigen auto op zitten. Intussen meldden ook de mannen van de verzwaring zich. Ook zij ieder met een eigen auto; één met een graafmachientje, de ander met een aggregaat. Na de koffie vertrokken ze onverrichter zaken huiswaarts, omdat het relevante onderdeel ontbrak om de verzwaring te realiseren.

Het Limburgse trio werkte door, groef keurig met de hand een sleuf tot onze voordeur en vertrokken begin van de middag huiswaarts. Zij hadden ieder drie uur in de auto gezeten om hun klus binnen vier uur te klaren om daarna weer voor drie uur in de auto te stappen. De volgende dag zou de aansluiting, inclusief de verzwaring, worden afgerond.

Van de gaffel in de greep

Vanaf nu raakte HET PROJECT van de regen in de drup. De volgende dagen kwam niemand opdagen en moest ik verschillende keren bellen om navraag te doen. We moesten wachten op bericht wanneer er wél gewerkt zou worden. De leverdatum voor de elektrische auto moest worden uitgesteld.

Om het relevante onderdeel in orde te maken, werd een betonboorder gestuurd. Deze kon meteen weer naar huis, omdat een gasleiding die goed op tekening en foto stond, bij nader inzien in de weg lag.

Er werd een andere invalshoek gekozen, waarbij helaas de natuurstenen plinten op onze muur sneuvelden. De opnieuw geopende sleuf voor de verzwaring kon weer dicht gegooid worden toen bleek dat de stroomkabel niet de vereiste kwaliteit had, die wel op de kaart stond vermeld. De opgetrommelde installateur voor de laadpaalconnectie kon zijn werk daarom maar voor de helft uitvoeren. Voor mij zat er niets anders op dan de levering van de auto weer uit te stellen.

De inferieure stroomkabel is een week later vervangen. De andere helft van het werk kwam de installateur een dag later doen. Dat ging wonderbaarlijk gesmeerd. Tot hij even wilde bellen om het laadpunt te activeren. Toen bleek onze telefoon het niet meer te doen, omdat bij het graven kennelijk de telefoonkabel geraakt was. Het was ook de verklaring waarom ons internet qua snelheid een historisch dieptepunt had bereikt. Na zes dagen kwam een monteur van het telefoniebedrijf. Deze kwam erachter dat het een wat ingewikkelde reparatie was, daarom zou hij de volgende dag met een collega terugkomen.

Uiteindelijk hadden we na zes maanden een werkend laadpunt én ons internet terug.

Moraal van het verhaal

Kijkend naar dit project spreekt ‘de rekening’ (zie figuur) voor zich. Door samen op te trekken, slim te plannen, goed te communiceren, gegevens beter te verwerken (offerte, tekening), had het werk in een fractie van de tijd en kosten uitgevoerd kunnen worden.

Als we kijken naar de enorme opgave om heel Nederland van laadpunten te voorzien, dan is het verbeterpotentieel gigantisch. Zelfs in het geval dat de Wet van Murphy, zoals hierboven beschreven, niet optreedt.

Wanneer ik de parallel trek naar allerhande projecten in welke sector dan ook, waar meerdere mensen moeten samenwerken, er gepland moet worden, getekend, gerekend, gegraven, geïnstalleerd, gebouwd, gemodelleerd, gerapporteerd, enzovoort, dan is de te bereiken verbetering bijna niet te bevatten. Ook bij Tauw. Wij zetten dan ook vol in op leren en continu verbeteren.

Hoe we dat doen? De oplossing ligt in het reduceren van verspillingen die overal op de loer liggen. Verspillingen in overproductie, transport, voorraad, wachten, overbewerking, correctie, beweging en het niet of onjuist aanwenden van talent. En niet te vergeten, de menselijke factor. In HET PROJECT was er die ene man, de installateur, die zich wél verantwoordelijk voelde. Hij hanteerde de menselijke maat en maakte zo ons ‘leed’ beter te verteren. Een mooi contrast met de digitale en papieren communicatie.

Als we allemaal de hierboven genoemde verspillingen aanpakken en de menselijke maat hanteren, ja, dan trekt de rook op en ligt de schat voor het grijpen…

Lees ook deze blogs van Martin Doeswijk:

Hoe kunnen wij u helpen?

Leg uw vraagstuk voor aan onze experts, wij adviseren graag.

Martin Doeswijk
T: +31 62 13 90 35 6
E:martin.doeswijk@tauw.com
LinkedIn
Martin Doeswijk