Short gaan. Een horror scenario voor onze leefomgeving

01 juni 2021, Martin Doeswijk

Eindelijk. We mogen weer bijna ‘los’. Elkaar weer ontmoeten en meer vrijheid om te bewegen. Toch maak ik me grote zorgen. Waar we vooral in het begin van de pandemie de mond nog vol hadden van de (opgefriste) inzichten die het virus ons ook bracht - denk aan schone lucht, minder in de file, vakanties in eigen land en het steunen van lokale initiatieven - is er een schaduwzijde. 

Ik vrees dat het inzicht dat de pandemie ons gegeven heeft snel om zeep geholpen wordt door op korte termijn het gewin weer te laten prevaleren boven het lange termijn handelen. Of in analogie met de beurs, we gaan short. De benodigde vergroening van onze leefomgeving wordt verkwanseld, omdat we het verkregen inzicht niet omzetten in daden om in 2050 klimaatneutraal te zijn, zoals afgesproken in de  European Green Deal. Nu al is duidelijk dat de vergroening in Nederland vertraagt, en het is de vraag of het onderwerp de juiste urgentie krijgt toebedeeld in de formatie van een nieuw kabinet. 

Het genot van short gaan zal slechts tijdelijk zijn. En een onherstelbaar vernietigde leefomgeving zal het voorland zijn voor de volgende generatie. Oerbos in Polen lijkt gekapt te gaan worden, ondanks een verbod van het Europees Hof van Justitie. En de wereld is nog altijd flink verslaafd aan fossiele brandstoffen. Maar ook dichterbij huis gaan de dingen niet van een leien dakje. Er is veel discussie over de inzet van biomassa, en zelfs over wind- en zonne-energie. De bouw en landbouw wachten op politieke besluiten om de verduurzaming van (nieuwe) woningen vorm te geven en uitstoot van stikstof en broeikasgassen tegen te gaan. Kennelijk gaat niets vanzelf.

Dus moeten we zelf de handen uit de mouwen steken. Zo doen we in onze TAUW’s position paper over de Europese bodem strategie een pleidooi voor duurzaam bodembeheer. En voegen we in onze projecten ook de daad bij het woord door praktische adviezen te geven, opdat bodemfuncties en biodiversiteit verbeterd worden. Maar we kunnen dit natuurlijk niet alleen. Hoopvol is dat gelukkig steeds meer maatschappelijke organisaties, aandeelhouders van multinationals en zelfs de centrale bank zich in deze discussie roeren.

Als het afgelopen jaar één ding duidelijk heeft gemaakt, is het wel dat we onze leefomgeving niet moeten veronachtzamen. Nu er op korte termijn perspectief is voor meer bewegingsvrijheid en ontplooiing van allerhande activiteiten, mogen we de wat verdere toekomst niet uit het oog verliezen.

Om in beurstermen te blijven: we moeten investeren in rendement op lange termijn. De zorg om en voor onze leefomgeving kan alleen wanneer deze topprioriteit op onze ‘to-do-list’ blijft!

 

Dit artikel is reeds verschenen in Cobouw

 

Heeft u vragen naar aanleiding van dit blog?

Leg uw vraagstuk voor aan onze experts, wij adviseren graag.