Veen loopt zo lekker

Cor Lont

 Hardlopen werkt, je krijgt er conditie van en je voelt je er beter door. Het helpt me bovendien mijn gedachten de vrije loop te laten. Ik ben een “ouderwetse” hardloper zonder oortjes met een stevige beat en zonder een innovatief bandje om mijn arm waar een smartphone in bungelt. Vanuit mijn huis loop ik in 15 minuten naar het bos of bevind ik me binnen 10 minuten midden in de weilanden. Zonder oortjes heb ik alle gelegenheid om het verbranden van calorieën te combineren met het in me opnemen van de omgeving, en na te denken.

Het zijn van die wetmatigheden, de positieve bijwerkingen van bewegen en een rustgevende omgeving. Aangezien de weilanden bij mij het veenweidegebied betreft, voltrekt zich om mij heen ook een wetmatigheid, die van een geleidelijk veranderend landschap. Terwijl ik mijn calorieën verbrand, brand het veen met mij mee. Als ik hier over 10 of 20 jaar nog loop (mijn vader liep ook tot in de zestig), hoe ziet mijn omgeving er dan uit? Loop ik dan door het landschap van nu, dat van de toekomst of misschien wel dat van vroeger. En welk watersysteem hoort daar dan bij?

Het huidige watersysteem is ontstaan uit een opeenvolging van ontwikkelingen, keuzes en nieuwe technologieën. Van de eerste greppels tot de netwerken van watergangen, via terpen en wierden naar dijken en van molens tot gemalen. De vraag is: kunnen we het watersysteem nog verder doorontwikkelen? En wat is dan de ontwikkelrichting? Kan de verfijning nog een stap verder worden gebracht of moeten we een stap terug? Of liggen er ontwikkelkansen voor alternatieven? Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen. Lokale omstandigheden dagen ons uit om (net als in het verleden) ons aan te passen met bijvoorbeeld nieuwe gewassen of nieuwe vormen van landbouw. Niet overal, maar juist weer meer gedifferentieerd. Verder ontwikkelen door bijvoorbeeld natte teelten toe te voegen aan ons agrarisch palet. Niet koste wat kost de ideale omstandigheden creëren op locaties die op basis van natuurlijke wetmatigheden niet ideaal zijn.

Ik ben een onregelmatige hardloper, heb soms moeite om oude gewoontes los te laten, al weet ik vanuit mijn principes dat het beter zou zijn om dat wel te doen. Weer een wetmatigheid? Dat we niet altijd dat doen waarvan we eigenlijk weten dat het wel goed voor ons is? Voor het watersysteem zou dat betekenen dat we moeten durven loslaten om verder te ontwikkelen. Ontwikkelen in de huidige tijdgeest, rekening houdend met natuurlijke wetmatigheden en op basis van de principes waarvan we eigenlijk wel weten dat ze goed voor ons en onze toekomst zijn. Handhaven van het huidige betekent gestage achteruitgang.

Dus in het geval van het veenweidegebied: loslaten en niet verbranden. En in mijn geval: loslaten en wel verbranden die calorieën. In beide gevallen: niet opgeven, want veen loopt zo lekker.

Hoe kunnen wij u helpen?

Leg uw vraagstuk voor aan onze experts, wij adviseren graag.

Cor Lont
T: +31 61 59 51 43 8
E:cor.lont@tauw.com
LinkedIn
Cor Lont