Crisistijd als drijfveer voor veranderingen!

Wij zijn ervan overtuigd dat we in de lastige tijd samen kunnen blijven werken aan maatschappelijke thema’s en vraagstukken. Veiligheid, duurzaamheid en digitalisatie staan daarbij voorop. 


Hoe vervelend de Corona crisis ook is, het biedt ook weer mogelijkheden. Voorop staat dat de crisis zelf zwaar en heftig is voor degene die de ziekte persoonlijk treft en vervelend is voor de degene die beperkt worden door de maatregelen. Veiligheid en gezondheid stonden en staan bovenaan de prioriteitenlijst. Maar als innovatiemanager biedt deze tijd me juist ook handvaten, bijvoorbeeld om ontwikkelingen van de grond te krijgen. Verandering is noodzakelijk en juist nu kunnen we laten zien dat we met een dergelijke verandering kwalitatief zelfs beter advies kunnen geven.

Standaardisatie vanuit protocollen

Ons dagelijks werk is gebonden aan veel protocollen; gestandaardiseerde manieren van het uitvoeren van werk om de kwaliteit te borgen. Zelf zou ik, zeker in deze tijd, zo nu en dan graag afwijken van deze – soms beperkende – standaarden. Want of het nu gaat om het inmeten van het volume van een partij grond met een drone of om het vastleggen van de kwaliteit van zware metalen met een XRF, het zijn manieren om ondanks de huidige situatie door te kunnen werken. Maar als je deze – soms efficiëntere, snellere en kwalitatief betere – toepassingen wilt inzetten, dien je enorm je best te doen om (herhaaldelijk) te bewijzen dat de manier van werken kwalitatief vergelijkbaar is met de standaard methode.

Milieukundige begeleiding bij civieltechnisch werk

Een voorbeeld van een standaardisatie waar we in onze uitvoering vaak tegenaan lopen is het verplicht aanwezig zijn van milieukundige begeleiders bij civieltechnische werkzaamheden. Toegegeven, gelukkig is er jaren geleden al een aanscherping gedaan en hoeven milieukundige begeleiders niet meer fulltime aanwezig te zijn, maar alleen nog bij kritische werkzaamheden. Maar aangezien het vanwege altijd aanwezige onvoorziene omstandigheden eerder de norm dan de uitzondering is dat veldwerkzaamheden niet helemaal volgens planning verlopen, blijft het planning-technisch een flinke uitdaging.

Er is maar één belletje van de aannemer nodig dat de “niet kritische” werkzaamheden eerder klaar zijn – of juist langer duren – en je komt klem te zitten. Want onze milieukundige begeleiders werken over het algemeen deeltijd op een klus en hebben meerdere werken naast elkaar lopen omdat opdrachtgevers niet willen dat ze fulltime betaald moeten worden.

We zijn al meerdere malen vanuit de certificerende instanties op onze vingers getikt dat we niet aanwezig waren bij een klus, omdat de aannemer is doorgegaan met het werk zonder te wachten op de aanwezigheid van onze milieukundige begeleider. Of we zijn aanwezig en worden weer weggestuurd omdat de veranderingen in de planning niet zijn doorgebeld. Is dat dan eerlijk?

Techniek biedt uitkomst

Met de digitale mogelijkheden van vandaag mag dit toch eigenlijk geen probleem meer zijn? Als lijfelijke aanwezigheid even niet mogelijk is, dan zouden camera’s uitkomst kunnen bieden. In deze Corona-crisis blijkt Microsoft Teams ook een prima alternatief voor fysieke afspraken, dus waarom hier niet?

Een milieukundige begeleider kan bijvoorbeeld op afstand, dankzij een strategisch geplaatste 360-graden camera, goed rondkijken en vastleggen of de werkzaamheden volgens plan verlopen. We maken zelfs al gebruik van virtuele-GIS applicaties waarmee we vanuit onze zolderkamer aanwijzingen kunnen geven in het veld.

Bijkomend voordeel: data wordt opgeslagen en kan direct als bewijslast dienen. Sommige beoordelingen zouden zelfs achteraf uitgevoerd kunnen worden, bijvoorbeeld als de aannemer planning technisch niet kan wachten op de (virtuele) aanwezigheid van de milieukundige begeleider. Niet ideaal, want dan bestaat het risico dat (een deel van) het werk opnieuw gedaan moet worden, maar het is een mogelijkheid.

Natuurlijk realiseer ik me ook dat alleen digitaal werken geen volledige oplossing biedt; de behoefte aan face tot face contact blijft en is nuttig. Maar we leren wel dat niet voor elk wissewasje een fysieke vergadering nodig is. Voor de aanwezigheid bij kritische momenten is dat precies hetzelfde: een dergelijke aanpak met camera’s zou een aanvulling zijn op de manier van werken binnen onze branche.

Doorpakken!

Vanuit deze crisis is het noodzaak om meer vanuit thuis te werken en fysiek contact te minimaliseren. Juist nu is de tijd om te laten zien dat sommige zaken ook anders kunnen (kwalitatief vergelijkbaar of misschien wel beter). Deze crisistijd kan dus juist een drijfveer voor positieve verandering zijn. De kunst is dan ook om zo snel mogelijk met de certificerende instanties de borging van deze manier van werken op te nemen in de protocollen.

En ondertussen ben ik alweer verder aan het denken, bijvoorbeeld wat ik met al die data zou kunnen: automatisch verwerken van de beelden in digitale terreinmodellen, met behulp van machine learning de milieukundige begeleider kan helpen in de interpretatie van de beelden, etc. etc.

Ideeën zat!

Heeft u vragen over dit blogartikel?

Jasper Schmeits
T: +31 65 37 94 21 7
E:jasper.schmeits@tauw.com
LinkedIn
Jasper Schmeits